tweede week van maart en het winterseizoen 25/26 is al weer voor driekwart voorbij. Ieder jaar sta ik er weer van te kijken hoe snel de tijd voorbijvliegt. Je ben druk bezig met lesgeven en ineens vind je jezelf op een vrije middag achter de computer en realiseer je je dat je over een maand waarschijnlijk al weer in Nederland bent. En dat maakt me ook weer erg blij. Want vier maanden van huis is toch een hele tijd. En natuurlijk heb je hier je collega’s en je sociale dingen. Het thuisfront mis ik toch wel erg.
Skileraar zijn
Dit blog gaat over mijn ervaringen als zij-instroom skileraar en daar focus ik in dit deel op. Ik ben als Landes1 leraar dit seizoen hoofdzakelijk ingezet voor de privé skilessen van gasten. Voornamelijk volwassenen en enkele keren kinderen. Mijn specialiteit is het lesgeven aan volwassenen die na hun 25ste hebben leren skiën of willen leren skiën. Ik geef veel les aan mensen die toch eens een professionele blik naar hun skikunsten willen laten kijken, mensen die lange tijd niet op de ski’s hebben gestaan en veel mensen die na een blessure of operatie toch weer willen gaan skiën maar angst hebben om te vallen en daarom les willen hebben van een ervaren skileraar. Naast puur technisch skiles ben ik dus ook veel als coach bezig. Gasten die in het verleden geskied hebben, om wat voor reden ook, een lange tijd niet op de latten hebben gestaan, en nu weer willen zien of ze het nog kunnen, leuk vinden of om hun angst te overwinnen. Bij mij is geduld, motivatie, (technische) uitleg en het delen van mijn liefde om te skiën wat ik inbreng in mijn lessen. Het skiniveau van mijn klanten varieert, maar de meeste kunnen al een beetje skiën. Echte first timers, beginners, anfängers of debutantes heb ik over het algemeen niet veel. Voor mij betekent dit dat ik snel met mijn gasten de piste op kan. Vaak begin ik wel op de oefenheuvel met de loopbandlift, maar daar gaan we relatief weer snel weg.
De basis
Om goed en veilig te kunnen skiën moet de basis, het fundament, goed zijn. En de basis bij skiën is, heel eenvoudig, hoe sta jij in je skischoen op de ski’s. Wanneer je vlak of plat in je schoen staat belast je de beide zolen van je voeten gelijkmatig. Zodra je op de ski’s iets anders wilt gaan doen dan stilstaan, bijvoorbeeld bewegen – vooruit – achteruit – naar links of rechts of stoppen en remmen, moet je wat gaan doen met de wijze waarop je je voeten belast. Voor alle voorwaartse bewegingen moet je een beetje naar voren komen en meer op de bal van je voet gaan staan – de gewichtsverdeling tussen beide voeten is nog steeds 50/50 op beide voeten. Maar het meer naar voren komen op de bal van je voet (alsof je touwtje springt) is fundamenteel. Met deze lichte voorwaartse beweging ontlast je namelijk beide ski’s van jouw lichaamsgewicht. De beweging komt voor een deel uit je enkels en voor een deel uit je beide knieën. Ik heb laatst met collega’s een training gedaan die zich anderhalfuur alleen maar gericht heeft op dit fenomeen. Het was misschien een van de beste skilerarentrainingen die ik in jaren heb gehad.
Kijken en analyseren
Als skileraar kijk je naar alles en iedereen die je tegenkomt op de piste. Een heel groot deel van de skiërs staat niet goed op de ski’s. Er wordt heel veel naar achteren geleund. Men staat te veel op de hiel van de voet in plaats van gelijkmatig of op de bal van de voet. Veel mensen leunen in de bocht naar binnen (of naar de bergkant) en dan wordt er met verschillende delen van het lichaam gedraaid en gezwaaid welke niet direct verbonden zijn met de ski’s. Toch komen al deze mensen met veel plezier en soms grote snelheid van de piste af. En dat vind ik heel fijn. Maar toch zou ik ze allemaal graag een ochtendje of een middagje langs willen hebben om met hen aan hun techniek te werken. Voor mij is naast het zien van de technische skifouten ook vaak een teken dat er niet zuiver geskied wordt het feit dat de vorm van de bochten meer in een Z-vorm dan in een S- of C-vorm is. Wanneer je technisch zuiver skiet, zijn de bochten ronder van vorm en beheers je in het uitsturen van de bocht de overall snelheid van je afdaling. Je remt af voordat je de nieuwe bocht inzet. De zigzag skiërs slippen of rutschen van de ene bocht in de andere en alleen door flink de kanten van de ski’s erin te gooien is er enige mate van tempocontrole. Deze skiërs zijn voor mij de gevaarlijkste want er is meer sprake van dat de ski’s met de skiërs skiën, dan de skiërs met de ski’s skiën. Zij zijn niet echt in controle en kunnen op de piste niet op tijd stoppen wanneer dit nodig is. Kans op ongelukken/botsingen met hoge snelheid liggen hier op de loer. Wanneer de kwaliteit van de pisten gedurende de dag minder wordt door het gebruik ontstaat er een gevaarlijke combinatie van hoge snelheid, overmoed, overschatting van eigen kunnen en ijzige of hobbelige pisten. Helaas zijn er dit seizoen weer veel echte ongelukken op de pisten gebeurt. Ik bedoel niet de pech ongelukken van vallen en blesseren, nee ik bedoel de full on collisions waarbij skiërs vol tegen elkaar aan botsen op kruisingen, smalle of onoverzichtelijke delen van de piste. In Oostenrijk worden dit soort ongelukken echt als verkeersongelukken behandeld en komt vaak de politie er bij kijken. Naast de jaarlijkse tientallen lawine slachtoffers kennen we hier ook ieder jaar hele tragische skiongelukken waarbij personen zeer zwaar gewond raken en zelfs sterven.
Ontwikkeling als skiër
Dit seizoen heb ik mezelf als skiër weer verder kunnen ontwikkelen. Bij de skischool Neusstift wordt er minder georganiseerd getraind dan ik in Obertauern gewend was. Daarom trainen we in verschillende samenstelling in de ochtend voordat de lessen beginnen. Wanneer je geen opbouw dienst hebt (1 maal in de 4 weken), dan kun je van 08:40 – 09:45 vrij de piste op gaan. Je moet wel vroeg je mandje uit en met de eerste bus en gondel omhoog maar dan heb je het gehele gebied voor jezelf. Ik doe dit eigenlijk elke dag als ik moet werken. Wanneer ik vrij heb vind ik mezelf ook vaak al vroeg op de berg. Ja, je bent nu eenmaal ski gek of niet. Omdat het zonder trainer is, moet je wel enige zelfdiscipline opbrengen. Maar het geeft ons ook de vrijheid als we dat echt willen om gewoon als een stel malloten drie kwartier van de pistes af te knallen. Ik train met een aantal collega’s op technische zaken. Hoofdzakelijk verbeteren van onze carve skills. Met behulp van video’s op Youtube en veel met elkaar praten en advies vragen aan collega’s wordt het beter. De laatste twee weken hebben we n.a.v. een video van ski kampioen Ted Ligety behoorlijke stappen voorwaarts gemaakt. Met name in het veel vroeger al een hoge kanten hoek bereiken. Mijn probleem was altijd dat ik de ski’s wel op de kanten krijg, maar dat het te lang duurt. Ik ben of was te reactief bij het inzetten van de nieuwe bocht. De video van ex wereld- en olympisch kampioen Ligety spoort ons aan om juist al heel vroeg in de bocht het lichaam naar binnen te kiepen waardoor de ski’s veel eerder op de kanten komen. Dan moet je tijdens de bocht de knik met je boven lichaam maken want anders val je naar binnen in de bocht omdat je te veel op de binnen ski staat. De druk moet natuurlijk hoofdzakelijk op de buiten ski komen. Tijdens het uitsturen van de bocht breng je je dal hand heel licht naar voren zodat je lichaamszwaartepunt mooi op het midden van je ski’s komt en bereid je je voor op de volgende bocht. In de ingesloten video wordt het door de meester uitgelegd en toegelicht. Ik voeg daar in al mijn bescheidenheid nog een tip aan toe en dat is dat je ervoor moet zorgen de de tips van de ski’s, de punten, min of meer op dezelfde hoogte zijn. Druk niet zoals zoveel skiërs doen je berg ski tijdens de bocht naar voren. Dat resulteert in een heup die scheef staat en beperkt je verdere beweging mogelijkheden. Merk je nou dat dit bij jou gebeurt, druk dan in de bocht je dalski naar voren zodat de punt op de zelfde hoogte komt als je bergski.
Laatste maand winterseizoen 25/26
Het schrijven van mijn blog geeft me altijd de kans om een beetje na te denken over het heden, toekomst en verleden. Ik wordt inmiddels al links en rechts gepolst of ik volgend jaar weer terugkom. Vanuit Obertauern wordt ik door ex-collega’s gevraagd of ik daar weer terug kom want ze missen me. Ik mis hun ook, de vrienden daar. Wat ik hier heb gevonden en daar mis is de relaxte en vriendelijke werkomgeving. Vrij van ski ego’s die denken dat ze Gods gift to skiing zijn of troela’s met attitudes. De Tyrolers zijn nuchter (als ze niet gezopen hebben), direct, down to earth en open en eerlijk. Een mentaliteit die mij erg aan staat. Je ziet dat dat meteen ook als bedrijfscultuur wordt overgenomen door de medewerkers die van buiten Tyrol komen, ongeacht of het Duitsers, Belgen, Nederlanders of Kroaten zijn. Men doet hier normaal want dat is de norm. En dat bevalt me. De hoofdreden voor mij om na jaren Obertauern over te stappen naar Stubaital is en blijft de sneeuwkwaliteit. Die is hier Super! In de periode dat ik hier nu ben (vanaf 1 december 2025) heb ik denk ik 4-5 mindere of slechte skidagen gehad waarbij de sneeuw niet optimaal was. Wat weer betreft heb je hier in het hooggebergte natuurlijk veel dagen met extreem weer (wind, kou, sneeuw, geen zicht). Als ik weer thuis ben in Den Haag zal ik met mijn familie de plannen en mogelijkheden voor volgend jaar bespreken en dan een beslissing nemen wat ik winter 26/27 ga doen.
Afsluiter
Ik sluit graag af met wat mooie plaatjes, dus hierbij een collage van fotoś van de afgelopen maanden.
